بزرگداشت یا کوچکداشتی برای استاد رحمت موسوی

برگزاری برنامه های بی کیفیت برای بزرگداشت مشاهیر ما واقعا به چه دردی می خورد؟

دیلمان آنلاین | عصر روز شنبه هفدهم شهریور ماه پژوهشکده گیلان شناسی میزبان بزرگداشتی برای رحمت موسوی شاعر بلندآوازه گیلانی بود. در این برنامه  که با همکاری انجمن شعر و ترانه رشت و مجموعه ای از نهادهای فرهنگی دیگر برگزار شده بود، شماری از چهره های فرهنگی حضور داشتند. سالن آمفی تئاتر پژوهشکده گیلان شناسی میزبان نویسندگان، پژوهشگران، شاعران و علاقمندانی بود که از جای جای گیلان آمده بودند تا در بزرگداشت شاعری برجسته، اما در حاشیه، از  خطه فرهنگ پرور گیلان شرکت کنند. شاعری که حقی بزرگ بر گردن ادبیات گیلان و ایران دارد و اکنون دیگر نوبت متولیان فرهنگی و اهالی ادب است که سالها حضور موثر و آفرینش گرانه رحمت موسوی را قدر بدانند و بر صدرش بنشانند. اما متأسفانه آنچه اجرا شد با انتظار حضار بسیار فاصله داشت. بزرگداشت استاد رحمت موسوی نه تنها درخور گرامیداشت مقام بلند او نبود،  بلکه ناهماهنگی ها، اجرای دیر هنگام  با یک ساعت و بیست دقیقه تاخیر و محتوای برنامه ریزی نشده و بسیار پیش پاافتاده مراسم، حوصله حاضران را به سر برد.

برنامه‌ای با یک ساعت و اندی تاخیر

یکی از حاضران این مراسم به خبرنگار ما گفت:  این برنامه به هیچ وجه در شان و مقام چهره ای مثل رحمت موسوی نبود. بی شک رحمت موسوی از بزرگترین سرایندگان شعر فارسی معاصر است. من برای حضور در این مراسم آنقدر مشتاق بودم که ۱۰ دقیقه‌ای زودتر  در این مکان حضور یافتم، اما با کمال تعجب و تاسف برنامه ای که قرار بود ساعت چهار و نیم عصر برگزار شود یک ربع مانده به شش عصر آغاز گردید.  این سطح از هماهنگی برای گرامیداشت چهره ای همچون رحمت موسوی واقعا تاسف برانگیز است.

بزرگداشت یا  محفل شعر خوانی!

از دیگر مواردی که در برنامه های بزرگداشت مفاخر فرهنگی معمول است،  استفاده از  مهمانان ویژه، سخنرانی های مختصر و مفید جهت آشنایی حاضران با ابعاد جدیدی از زندگی و آثار آن چهره فرهنگی است. تا حضار از آن دریچه بیشتر با مفاخر خود آشنا شوند. اما ما می بینیم بسیاری از برنامه های ما جهت بزرگداشت مفاخر فرهنگی، فاقد هر گونه برنامه ریزی و محتوای لازم است.  به گونه ای که اجرای این برنامه ها نه تنها حسی از گرامیداشت را در حاضران و مخاطبان برنامه ایجاد نمی کند، بلکه آنها را به این سمت و سو هدایت می کند که اساسا چنین برنامه های بی کیفیتی چرا باید برگزار شود.  درست است که باید قدر مفاخر خود را بدانیم و برگزاری بزرگداشت در زمان حیات یک نویسنده فرضی واجب است؛ اما این ضرورت ما را مجبور نمی سازد که به هر شکل و شیوه‌ای  متوسل شویم  تا چنین برنامه‌ هایی را با محتوایی بسیار نازل  و دون شأن آن چهره فرهنگی برگزار کنیم.  برنامه ای که مجری آن شعر استاد رحمت موسوی را غلط می خواند تا به ناچار خود او( استاد موسوی) از میان جمع حضار مجبور می شود با صدای بلند اصلاحش کند.  شاعرانی که پی در پی برای پر کردن بی برنامگی بزرگداشت، ‏ شعر می خوانند و بیشتر در صدد تعرفه خود هستند تا گرامیداشت استاد رحمت موسوی.  و سرانجام از مقامات سیاسی به روی سن می روند،  شعر می خوانند و نمایشی را  که در واقع برای گرامیداشت خود تدارک دیده اند به پایان می برند.

یکی از شاعرانی که پشت تریبون حاضر شد  به جای صحبت درباره رحمت موسوی. در میان تعجب حضار، تنها از مهر و محبت فراوان استاد رحمت موسوی نسبت به خود! گفت.

استاد رحمت موسوی در ادامه برنامه به  خوانش نمونه هایی از تجربه شعری خود پرداخت و توضیحاتی درباره کلمات و تعابیر مورد استفاده در  شعرش به حاضران جلسه ارائه داد. موسوی با تشویق‌های مکرر حضار مواجه گردید.

همچنین مجری برنامه در بخشی از مراسم حاضران جلسه را به تماشای مستندی  فراخواند. در کمال شگفتی این مستند به جز صحبت های  استاد رحمت موسوی هیچ چیز دیگری نداشت.  نه فیلمبرداری خوبی و نه صدابرداری خاصی. واقعا  جای سوال است که شأن و رتبه ادیبی برجسته همچون موسوی  در حد این تصویرهای کج و معوج است.

در آخر باید خطاب به برگزارکنندگان این مراسم گفت وقتی تخصص یا توان لازم در این مجموعه ها وجود ندارد واقعا الزامی به برگزاری بزرگداشت هایی از این دست نیست. چرا که چنین برنامه‌هایی نه تنها افکار عمومی را از آثار و خدمات این چهره های برجسته _ که عمری را برای فرهنگ گذاشتند_ مطلع نمی‌کند؛  بلکه ذهن آنها را نسبت به ضرورت چنین بزرگداشتی مخدوش می‌کند. آیا پژوهشکده گیلان شناسی، به شان و شخصیت دانشگاه گیلان نمی اندیشد! که اینگونه مفاخر فرهنگی خود را بر سر بازار می برد.  آنچه که در اینجا مسلم است جایگاه رفیع  اساتیدی چون رحمت موسوی در ادبیات گیلان و ایران است. استاد موسوی به بزرگداشت نیازی ندارد. اما پرسش این است که جایگاه دانشگاه گیلان  و پژوهشکده گیلان شناسی چرا اینقدر نازل شده است که بدین شکل متولی برنامه هایی بی محتوا و بدون برنامه ریزی شده است. به قول شیون فومنی:

غریبه که نایه تی خانه بی ستم بداره/ خو بقعیا متولی با محترم بداره